Fotografiecircuit toert al vele jaren door Vlaanderen. Op deze pagina vind je een overzicht van de recentste deelnemers van de voorbije jaren.
Erwin Acke / State of transience & Landmarks
Met “State of transience” en “Landmark” presenteert Erwin Acke twee reeksen in zijn expo. Wat beide reeksen verbindt is Ackes oog voor het zichtbaar maken van dingen die anders onopgemerkt blijven.
“State of transience” legt hij de vinger op vergankelijkheid en toont het als een proces van voorbijgaande aard. Wat lijkt op verwaarlozing, wordt weergegeven als een subtiel proces van continue verandering. Zijn zwart-witte beelden stralen rust en tijdloosheid uit en leggen de nadruk op texturen, vormen en schaduwen die anders over het hoofd gezien worden.
Met de serie “Landmark” toont de fotograaf geïsoleerde elementen in het landschap. Deze elementen kunnen variëren van gebouwen en monumenten tot natuurlijke structuren. Ze fungeren als bakens in het landschap, dienen als oriëntatiepunt voor wandelaars en reizigers en vertellen ook een verhaal over de omgeving waarin ze staan. Vaak hebben ze ook een culturele of historische betekenis. Ze kunnen symbolen zijn van een bepaalde tijdsperiode, architectonische stijl of natuurlijke schoonheid.
Eline Vermandere / Dagdromen
“Elin Vermandere verweeft poëtische foto’s tot dromerige beelden. Ze lijken waarheidsgetrouw, maar het subtiele spel van licht en schaduw onthult geleidelijk aan nieuwe verhalen.“
Elin Vermandere is geboeid door de wereld die er niet is, maar die je wel kan zien. Reflecties op een raam, schaduwen op de grond, het spel van licht doorheen spleten van deuren of takken van bomen.
Die wereld is ontastbaar, maar als je goed kijkt is die overal rond je. Via fotografie is het magisch dat net datgene vastgelegd kan worden wat er eigenlijk niet is. Elin maakt foto’s van alles wat haar verwondert. Vaak is dit op vluchtige momenten als ze onderweg is, als plots een schilderachtig beeld, reflectie of schaduw haar aandacht trekt.
Tijdens haar studies ging ze op zoek naar andere vormen van fotografie en kwam terecht bij de wereld van digitale fotobewerking. Ze ontdekte manieren om gelaagde foto’s te maken en zo haar eigen fictieve wereld te creëren. De werken in ‘Dagdromen’ zijn licht en dromerig, maar toch steeds verankerd in de wereld rondom je. Ze tonen een gelaagdheid in de wereld waarbij de grens wordt opgezocht van het zichtbare.
Ann Cools / Finding future in the forest
Als prille twintiger ontdekte Ann Cools het plezier van fotograferen en reizen. Ze bleken hand in hand te gaan: grenzen verleggen, connecteren met mens en natuur, aanwezig zijn in het hier en nu en herinneringen maken voor het leven. Fotografie werd een manier om haar gevoel van verwondering te delen, om mensen te raken met de schoonheid van onze planeet. In die schoonheid zit een onmiskenbare kwetsbaarheid vervat.
Ann Cools ruilde haar kantoorbaan in voor een jaar van exploratie, creatieve ontwikkeling en sociale impact. Ze werkte als vrijwillig fotografe voor natuurbehoudsorganisaties en verdiepte zich in storytelling. Zo ging ze onder andere op pad met het vrouwelijke ranger team van Nuraga Bhumi Institute, een grassroots initiatief voor natuurbehoud in Sumatra dat stereotypes doorbreekt en metaforische muren laat afbrokkelen.
Met deze reeks wil Cools een licht schijnen op de dynamiek tussen natuurbescherming en sociale gelijkheid, een narratief over de problematiek rond palmolie. Het is een eerbetoon aan moedige vrouwen zoals Nayla, Devi en Dwi, en het natuurlijk leiderschap van inheemse volkeren als beschermers van Moeder Natuur.
Hua Cai-Prossé / Banana Generation
Hua Cai-Prossé maakt zelf deel uit van de eerste generatie Chinezen die in België gestudeerd hebben en die ook gekend staat als de “Banana Generation”. Een hier haast onbekende term, maar gangbaar bij Chinees-Belgische millennials.
Met haar fotografie wilt ze laten zien hoe zij eerder positief omgaat met de gekende vooroordelen, de ongemakken, het racisme… Via haar beeldtaal tracht ze haar ervaringen, haar plaats in de maatschappij, haar kijk op de zaken over te brengen en zo de kloof te dichten. Om het onbekende bespreekbaar te maken.
Het omarmt de generatie die kon genieten van een volledige westerse opleiding, terwijl het thuisfront bleef waken over het behouden van de waarden van hun afkomst. Gedreven in het opnemen en vertalen van de twee werelden, twee culturen, twee fronten en in het moeiteloos combineren van gebruiken, artistieke vormen en talen. Overal en nergens, the art of in-between. Het samenspel tussen traditie en moderniteit.
Twaalf portretten, twaalf karakters gebaseerd op een van de vier klassieke Chinese romans: De Droom van de Rode Kamer van Cao Xueqin.
Ann Palmers / Wij vieren
Ann Palmers voelt zich een geboren reiziger met een onbedwingbare fascinatie voor de mens. Ze gaat voortdurend op zoek naar levenswijsheden en observeert hoe mensen dichtbij en verder weg omgaan met het dagdagelijkse of dat wat ons mens maakt.
‘Wij vieren’ gaat over haar gezin, haar man en haar twee dochters. Aanvankelijk ontstonden de beelden intuïtief, haar thuis was de plek waar ze het meest vertoefde op dat moment. Gaandeweg ging ze bepaalde beelden regisseren of beelden opzoeken die een meerwaarde betekenden in het geheel.
Met dit werk toont Ann hoe zij het leven wil vieren, in grote en kleine dingen. Nu deze beelden in Vlaanderen rondreizen, beseft ze dat ze met dit werk wilde vasthouden aan hoe ze met z’n vieren samenleefden, aan de tijd die verglijdt.
Ann Palmers (°1980) woont en werkt in Antwerpen. Haar liefde voor fotokunst groeide uit haar bezigheid als freelance journaliste waarbij ze besefte dat beelden een universeler verhaal kunnen vertellen dan enkel de Nederlandse taal die ze tot dan toe gebruikte als middel. Ze geeft nu Nederlands aan laaggeschoolde anderstaligen. Palmers blijft de combinatie van woord en beeld in haar projecten onderzoeken
Ivo Toremans / ReproArt
Kledingstukken van kinderen en huizen, al dan niet op het eerste zicht herkenbaar, verschijnen als lustobjecten tegen een donkere achtergrond. Vaak doorkruisen ook lichtstralen het al dan niet centrale motief.
Ivo Toremans heeft een voorliefde voor serieel werk. Hierdoor ontstaat een beeldverhaal, dat op meerdere wijzen leesbaar is, niet enkel lineair maar ook circulair, als een spel van steeds wederkerende motieven.
Toremans blijft gepassioneerd zoeken naar nieuwe procedés. Wat licht en wat chemie in een delicaat evenwicht; werk dat staat of valt met een fractie van een seconde. Het is waar vormen en gestalten alleen dan te zien zijn als het licht heeft “gekeken”.
Ivo Toremans studeerde in de Jaren ’80 grafische vormgeving aan de Sint Lucas Hogeschool in Antwerpen. Naast zijn beroepspraktijk ontwikkelde hij als kunstenaar een eigen beeldtaal die de grenzen van de fotografie steeds weer in vraag weet te stellen. Momenteel onderzoekt hij de relatie tussen kunst en AI en in hoeverre de fotografie als medium hierdoor al dan niet beïnvloed wordt. De tentoongestelde werken zijn een combinatie van ouder en meer recent werk.
Peter Van Steenwinkel / Layered Reality
In het alledaagse van de stad maakt Peter Van Steenwinkel gebruik van reflecties om een nieuwe realiteit samen te stellen, een collage van het moment bestaande uit kleuren, lijnen, vormen en onderwerpen die voor én achter zijn lens verschijnen. Dat wisselt hij af met schilderachtige stillevens die in het straatbeeld alomtegenwoordig zijn, maar doorgaans aan de aandacht van de voorbijganger ontsnappen. Het samenspel resulteert in een verhaal dat gestalte krijgt in de verbeelding van de toeschouwer.
Zelf omschrijft hij zijn foto’s als gelaagde straatfotografie, soms abstract, soms romantisch, altijd doordrongen van een vleugje nostalgie.
Eind 2015 werd hij gebeten door de fotografiemicrobe en volgde hij enkele cursussen en workshops in het buitenland, maar grotendeels is hij autodidact. Hij is gespecialiseerd in interieurfotografie en corporate portretten, maar de straat blijft een onweerstaanbare aantrekkingskracht op hem uitoefenen. Regelmatig trekt hij de stad in, op zoek naar het perfecte beeld, met Saul Leiter en Harry Gruyaert als grote voorbeelden.
Krist Hooghe / Langs de Leie
Krist Hooghe is geboren en opgegroeid in Kortrijk en woont nu in Menen. Bij het zoeken naar natuur en water in zijn regio kom je al snel terecht langs de Leie. De Leie is dus letterlijk en figuurlijk een leidraad in zijn leven. Krist gaat vooral op zoek naar mooie bekende en onbekende plekjes langs de Leie, vanaf de Franse grens in Wervik tot in Gent.
Wanneer hij voor dag en dauw door de velden loopt, voelt hij zich eventjes alleen op de wereld en geniet hij van de rust. Vroeg in de ochtend nodigt de Leie hem extra uit, omdat het licht dan op zijn best is, af en toe is er ook een beetje mist om het plaatje compleet te maken.
Deze elementen komen handig van pas om meer diepte in de beelden te creëren. Hij let ook op de lijnen en bochten in het landschap en maakt ook gebruik van andere elementen zoals de warmere kleurtinten tijdens de zonopkomst en ondergang.
Een voorbijrijdende fietser of boot zorgen vaak voor een extra element om het beeld af te maken. Met deze reeks wil hij tonen dat je niet naar het buitenland moet gaan om prachtige beelden te maken maar dat het in onze streek ook best mooi kan zijn.
Glenn Vanderbeke / Mighty Magnolia
Fossielen van miljoenen jaren geleden getuigen dat de magnolia een van de oudste bomen ter wereld is. De bloemen waren zelfs onderdeel van het dieet van sommige dinosaurussen. Heden ten dage wordt de magnolia vooral gebruikt als sierbomen in tuinen of landschapsparken.
Gedateerd door architectuur, overwint de ‘Mighty Magnolia’ als enige getuige de continue veranderende wereld waarin die geplant werd. ‘Mighty Magnolia’ is een eerbetoon aan een machtig mooie boom.
Fotograaf Glenn Vanderbeke uit Torhout heeft zich toegelegd op het vastleggen van magnolia’s en de omgeving waarin ze staan. Door de verschillende bouwstijlen door de decennia heen te laten zien, legt hij de nadruk op de steeds veranderende wereld waarin de magnolia geplant werd”.
Een magnolia staat maar drie tot vijf dagen in volle bloei. Dat betekent dat Vanderbeke vaak op het juiste moment op de juiste plaats moet zijn.
Eddy Wellens / Look at me now…
Uit het grote geheel nét op dat kleinere deel focussen, met weglating van al het overbodige, om er dan verrassende beelden in te ontdekken. Dat is “Look at me now…” van Eddy Wellens.
Hiermee wil Wellens uit de grote banale werkelijkheid de latente schoonheid isoleren.
Het was de hem opgevallen dat er tussen de eens zo kleurrijke affiches en posters - vernield door regen, wind en vandalisme - bijzonder boeiende opnames te vinden zijn. Zijn foto’s de laatste stille getuigen van beelden die telkens veranderen en ten slotte vergaan.
Eddy Wellens (Mortsel, 1953) is autodidact-fotograaf.
Liza Traen / Paulo, Sugar Love & Me
‘Paulo, Sugar Love & Me’ ontstond uit een vriendschap. In 2019 leerde Liza Traen Paulo kennen via een vriend. Paulo is dragqueen onder de naam Sugar Love. Ze spraken over leven, liefde en identiteit.
Dit werk toont de transformatie van Paulo naar Sugar Love. Als kind voelde Paulo zich anders, hield van films en verkleedde zich als meisje – iets wat niet werd geaccepteerd door zijn vader. Later verliet hij Brazilië en kwam in de jaren 90 naar België, op zoek naar zichzelf.
De dragscene in Brussel gaf hem een nieuwe wereld. Sugar Love werd zijn expressieve alter ego, in contrast met de rustige, introverte Paulo. De transformatie naar Sugar Love is speels en glamoureus, de terugkeer naar Paulo juist sereen.
Traen noemt zichzelf in de titel: als stille getuige en vriendin was ze deel van dit intieme verhaal. Haar foto's vangen de kracht, kwetsbaarheid en moed van Paulo. Aan de schminktafel vond Liza Traen niet alleen beelden, maar ook inzichten over zichzelf.
Christian Clauwers / Awareness, a matter of time
Christian Clauwers is een Belgische fotograaf, ontdekkingsreiziger, spreker en auteur. Zijn werk omvat de poolgebieden en oceanen, waaronder enkele van de meest afgelegen eilanden op de planeet, en is gericht op het documenteren van de kwetsbare relatie en conflict tussen mens en natuur.
Clauwers staat al meer dan 10 jaar in de frontlinie van klimaatverandering en maakte diverse wetenschappelijke oceaan-en poolexpedities. Hij bevoer de vijf oceanen en sloot zich aan bij verschillende internationale wetenschappelijke teams om schoonheid, kwetsbaarheid en impact, veroorzaakt door de relatie tussen mens en natuur, vast te leggen.
Hij werkt samen met de Belgische, Franse, Italiaanse, Zweedse en Noorse regeringen aan projecten in het kader van het documenteren van de klimaatimpact en bewustmaking door middel van fotografie. Naast meerdere publicaties in kwaliteitsmedia, het organiseren van tentoonstellingen, het bijwonen van belangrijke internationale conferenties en het geven van lezingen, werkt Christian samen met wetenschappelijke instellingen, publiceert hij artikels en boeken met als doel mensen te sensibiliseren en een brug te slaan tussen wetenschap en beleid.
Hildegard Penne / Between head and feet
“Between the head and feet of any given person is a billion miles of unexplored wilderness” – Gabrielle Roth.
‘Beweging in beeld’ is een terugkerend thema in het werk van Hildegard Penne, zelf een gepassioneerd danseres. Voor deze reeks liet zij zich inspireren door de vijf ritmes van Gabrielle Roth: flow, staccato, chaos, lyriek en stilte – ritmes die volgens haar de essentie van dans vatten.
Deze bewegingen wilde Penne visueel vastleggen. Ze hield het project dicht bij zichzelf door dans-zelfportretten te maken en de ritmes op te zoeken in haar dagelijkse omgeving. Ook de drager draagt beweging: transparant kalkpapier en textiel zorgen voor gelaagdheid en een nieuwe choreografie in de presentatie.
Voor Penne is dans een voortdurende transformatie: een evolutie van de ene toestand naar de andere, laag na laag afpellend. Uiteindelijk draait het niet om het resultaat, maar om de beweging zelf. “Er is geen dans en er is alleen maar dans.” Dans ís leven – waardevol juist omdat het zinloos lijkt.
De wereld is complex, net als de mens: gevormd door diverse achtergronden, overtuigingen, waarden en verlangens. Steden zijn het kloppend hart van deze complexiteit. Hier komen culturen, talen, architectuur en menselijke verhalen samen, en botsen chaos en schoonheid om een nieuwe esthetiek te vormen.
Wiete Andrasch verkent in haar fotografiereeks “Can you see me?” de poëzie en gelaagdheid van stedelijk leven. Vooral de densiteit en superdiversiteit van steden als Berlijn en Antwerpen fascineren haar. Haar fotografie legt de nadruk op details: de compositie van kleuren, de poëzie van een vuil treinraam, of de reflectie van passanten die samensmelten met stedelijke architectuur. Elk beeld vangt een moment van de complexe stadsdynamiek.
De foto’s zijn niet geënsceneerd en tonen zorgvuldig geobserveerde momentopnames. Beeldbewerking blijft beperkt tot essentiële aanpassingen zoals scherpte en contrast.
Geboren in Duitsland, studeerde Andrasch politieke wetenschappen en kunst in Berlijn en Firenze. Tijdens haar studies in de jaren '90 maakte ze de transformatie van een herenigd Berlijn mee. Ze werkte als journaliste en schreef in 2000 een boek over de verschillen in het herenigde Duitsland. Datzelfde jaar verhuisde ze naar Antwerpen, waar ze een nieuwe carrière opbouwde.
Taal en beeld lopen als een rode draad door haar werk. Na jaren als televisiejournaliste en videoreporter richt Andrasch zich nu volledig op fotografie, waarbij de camera haar constante metgezel is.
Wiete Andrasch / Can you see me?
Julia Helber / Terug naar de Belle Epoque
In het rusthuis Belle Epoque wonen oude mensen en een hondje in afgeleefde kamers. Niet iedereen kan het goed vinden met iedereen, maar toch willen de bewoners niets liever dan samenzijn – soms is het zelfs best gezellig in het rusthuis. Wat buiten het huis gebeurt, boeit weinig. De fotografe Julia Helber legt alles vast, zacht en liefdevol: de geleefde levens, de vergeten verhalen, momenten en gekoesterde bezittingen.
Met haar Belle Epoque-reeks richt Helber zich op de laatste levensfase. Hoe ziet het leven eruit met de dood in zicht? Wat blijft belangrijk? Kunnen herinneringen blijven bestaan? Haar werk onderzoekt de tijd: hoe wordt deze beleefd, hoe lang tikt een hart nog?
Helbers beelden reflecteren op vergankelijkheid en de onmogelijke poging om mensen en herinneringen te bewaren voor vergetelheid. Ze vond inspiratie in het boek De jaren van Annie Ernaux, waarin de auteur probeert "iets te redden van de tijd waar we nooit meer zullen zijn." Maar ook Helber erkent: uiteindelijk verdwijnen alle beelden.
Achter de universele thema’s van haar werk staan echte mensen – bewoners die vrienden werden. Belle Epoque vastleggen was een droom voor Helber. Ze bouwde al fotograferend een band op met de bewoners en hun wereld.
Belle Epoque bestaat niet meer. Het pand werd verkocht, de bewoners verhuisden of stierven. Maar de herinneringen leven voort in Helbers beelden.
Horst Einfinger/ Cycle of darkness and light
Einfinger is er in geslaagd, niet alleen om me aan het twijfelen te brengen – wat een basiseigenschap zou zijn van goede kunst -, maar sterker: een enkele keer heeft hij me aan een foto doen voelen, omdat ik dacht dat het om een schilderij ging. Een andere keer heb ik aan een foto geroken, aangezet door een identiek vermoeden. Ik ga er vanuit dat dit twee eigenschappen zijn die me toestaan te zeggen dat Einfinger een ontzettend begaafd fotograaf is. De sterke suggestie van tactiliteit had in beide gevallen lang niet alleen te maken met de kwaliteit van het Hahnemühle-papier, een kwaliteitsproduct met een lange geschiedenis, waarop zijn werk steevast wordt afgedrukt.
Einfingers fotografie heeft me van meet af aan bekoord. Of hij nu met zwart-wit uitpakte of met kleur, figuratief of abstract werk maakte, het maakte weinig verschil. Hij is een klassenbak.Het meest geniet ik doorgaans wanneer hij speelt met licht en schaduw en daarvoor lapidaire architecturen uitkiest. Of wanneer hij abstracte elementen gebruikt, een kunstwerk ziet in wat niet als dusdanig was bedoeld. Het zal u niet verwonderen dat merkwaardige gebouwen hem door hun ingenieus karakter of net door hun grote eenvoud inspireren, dat architecten als Gehry en Le Corbusier bij hem hoog in aanzien staan. Een flard van hun creaties volstaat voor een spel met vormen of voor het vastleggen van een sfeer. In bijna alle foto’s speelt de eenvoud een grote rol. Ook de stilte. Deze is doorgaans bijna voelbaar. Vandaag kiest de ervaren rot voor het beste van diverse fotografiewerelden, gebruikt hij enkel kleur als die een meerwaarde kan bieden, maar altijd primeren eenvoud en concept. Einfinger laat in zijn werk nog heel wat aan de kijker over. Ook dat maakt het interessant. Eerst is er de twijfel, daarna kan je aanvullen. Er in stappen, wegdromen. Ondanks hun puurheid en eenvoud, zijn ze zo veel meer dan wat je ziet.
Johan Debruyne, criticus en (H)art recensent
Sean Declerck fotografeert vooral in de stad, waar hij zich laat leiden door het toeval en de verrassing van het moment. In de reeks ‘Glimpse’ maakt hij gebruik van hard zonlicht en een strakke uitgepuurde compositie. Hierdoor krijgen de beelden een filmisch karakter waarbij het onderwerp, de mens, als het ware in de spotlight wordt geplaatst.
Declerck toont interesse voor zijn medemens, maar dringt niet binnen in hun wereld. De gefotografeerde is zich nooit bewust van die observatie, en gedraagt zich onbevangen. Zo bieden de beelden een vluchtige inkijk in de intieme leefwereld van de onbekende andere.
Sean Declerck (1983) kocht ooit een camera voor een reis naar New York. Na thuiskomst schoolde zich bij tot fotograaf en ontdekte de wondere wereld van straatfotografie via een boek van Harry Gruyaert. Vandaag is hij voltijds fotograaf en geeft hij daarnaast ook les aan beginnende fotografen.
Sean Declerck / Glimpse
Het werk van Walter Segers wordt gedreven door nieuwsgierigheid naar de wisselwerking tussen mens en omgeving en hoe deze elkaar beïnvloeden. Zijn oeuvre is visueel en conceptueel complex, met boodschappen die variëren afhankelijk van de kijker en diens levenservaring.
Geboren in Mechelen en opgegroeid in Bonheiden-Rijmenam, reisde Segers de wereld rond voordat hij zich in Canada vestigde. In Toronto behaalde hij in 2008 zijn bachelordiploma aan de OCAD University als fotograaf. Reizen blijft een bron van inspiratie in zijn werk, waarin thema’s als identiteit, isolatie, verbondenheid en leegte centraal staan.
De fotoreeks “Solitaire” begon enkele jaren geleden en is een doorlopend project. Segers fotografeerde eenzame figuren op publieke plekken zoals theaters en stadsparken – plekken die normaal bruisen van het leven. Deze beelden leggen de nadruk op leegte en sociale isolatie, en vragen aandacht voor onze behoefte aan verbinding, vooral in de context van COVID-19.
Al vóór de pandemie reflecteerde Segers op een wereld zonder fysieke interactie, maar de recente gezondheidscrisis gaf zijn werk een nieuwe urgentie. De lockdowns en veranderingen in routines brachten de mentale impact van isolatie sterk naar voren.
Sommige scènes zijn op speelse wijze geënsceneerd, waardoor Segers dagelijkse rituelen een onverwachte draai geeft. Met humor en hoop onderzoekt hij hoe menselijke gewoonten en verbindingen worden hertekend in een veranderende wereld.
Walter Segers / Solitaire
Jean Marie Piron / De tuin der lusten, remixed
Hiëronymus Bosch (ca. 1450-1516) schilderde “De tuin der lusten” vanuit een rooms-katholieke moraal. De zwarte figuren symboliseren gevallen engelen die witte personages verleiden tot aardse geneugten. Het middenpaneel waarschuwt moralistisch: wie zich overgeeft aan decadentie, zal na kort genot eeuwig branden in de hel.
Jean Marie Piron haalt in zijn reeks “De tuin der lusten, remixed” inspiratie uit Bosch, maar stelt diens zwart-witvisie ter discussie. Hij gebruikt etherische, broze wolkjes als metafoor voor vergankelijkheid, vastgelegd via fotografische technieken. Door lichte negatiefbeelden te spiegelen aan donkere positiefbeelden, toont hij dat donker niet enkel slecht is en licht niet enkel goed. Alles is een mengvorm, met subtiele grijstinten die nuance benadrukken. Voor Piron is er geen sprake van eeuwigheid: zodra een beeld is vastgelegd, blijft enkel een herinnering over.
Piron begon al jong met fotografie, maar volgde pas na zijn 50ste een analoge opleiding aan de kunstacademie in Mortsel. Zo’n tien jaar later schakelde hij over op digitale fotografie. In 2021 viert hij zijn 25-jarig jubileum als fotograaf. Zijn stijl, geëvolueerd naar abstract realisme, combineert schijnbare eenvoud met gelaagde complexiteit.
In de expo Last Day of Magic onderzoekt David Somers zijn kenmerkende stijl verder en vergroot deze uit. De serie blijft in evolutie, en hier worden de voorlopige hoogtepunten getoond.
Somers zoekt de chaos in het alledaagse leven en probeert met zijn camera opnieuw orde te scheppen door deze strak in beeld te brengen. Hoewel zijn beelden vaak geënsceneerd lijken, zijn ze dat nooit. Mensen spelen zelden een hoofdrol in zijn werk; hun aanwezigheid schuilt in wat zij creëren of achterlaten: gebouwen, objecten en structuren. Door taferelen aan de rand van de samenleving naar de voorgrond te halen, roept hij vragen op over schoonheid en lelijkheid.
De titel Last Day of Magic verwijst naar een blik op de wereld alsof het de laatste dag is – een zoektocht naar betekenis in het alledaagse.
David Somers (Antwerpen, 1986) is een kunstenaar gevestigd in Antwerpen. Na deelname aan verschillende groepstentoonstellingen is dit zijn eerste solo-expo waarin zijn werk centraal staat.
David Somers / Last Day of Magic
De fotoreeks “Les Salines de Guérande” van Luc Vervliet ontstond tijdens een vakantie in die streek rond de Franse stad Guérande, waar hij de zoutwinning bezocht. Dit gebied bestaat uit kleine zoutbekkens met ingenieuze kanalen en reservoirs, waarin het zoutgehalte van het zeewater stapsgewijs toeneemt tot het uitkristalliseert.
Vervliet werd gefascineerd door de grafische lijnen van de zoutbekkens, de structuren van de uitgedroogde aarde en de warme kleuren van het zoute water. De drone bleek het perfecte middel om dit onderwerp op een creatieve en verrassende manier vast te leggen.
Op 14-jarige leeftijd zette Luc Vervliet zijn eerste stappen in de fotografie. Later werd hij lid van Fotoclub Icon Wilrijk, waar hij zijn kennis verder kon verfijnen en ook in het bestuur van de club ging. In 2009 schreef Vervliet zich in voor de opleiding Fotokunst aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten DKO in Antwerpen, waar hij in 2014 zijn getuigschrift behaalde.
Bij zijn prepensioen in 2013 maakte hij de overstap naar professioneel fotograaf en werd lid van de Belgische Beroepsvereniging van Fotografen. Tegenwoordig ligt zijn focus vooral op interieur-, product- en projectfotografie voor horeca, handelszaken en bedrijven. Naast zijn professionele opdrachten blijft ook zijn vrije werk belangrijk, met landschappen en minimalistische, abstracte onderwerpen. Daarnaast is hij gelicenseerd drone-piloot.